Drodzy Studenci,
dobiega końca rok akademicki. Nie był on łatwy ani dla Was, ani dla wykładowców. Nauczanie zdalne, brak spotkań z Wami stwarzały „jakiś świat”, w którym wszyscy musieliśmy się odnaleźć. Serdecznie Wam dziękuję za to, że próbujecie sprostać wyzwaniom, jakie stają przed Wami w związku z wykładami online czy też sesją egzaminacyjną.
Kończąc ten rok akademicki, chciałbym się za Was pomodlić. Dlatego też 23 czerwca o godz. 16.00 w kaplicy na Bielanach odprawię Mszę świętą za Was i za przyszłych studentów.
Po wakacjach przygotowujemy się do powrotu na Uczelnię. Ze względu na bezpieczeństwo swoje i innych warto pomyśleć o szczepieniach!
Na wakacje życzę dobrego odpoczynku, nabrania sił duchowych i fizycznych oraz satysfakcji, że kolejny rok studiów pomaga Wam przybliżać się do Tego, od którego wszystko zależy.
Z wyrazami szacunku
ks. prof. dr hab. Krzysztof Pawlina
Rektor AKW
„Sezon na życie. Zamyślenia” to najnowsza książka ks. Krzysztofa Pawliny, rektora naszej Akademii. Autor zaprasza czytelnika do wspólnej wędrówki, podczas której odsłania swoje serce, myśli, a czasem nawet duszę. Krótkie rozdziały są jakby przystankami podczas intymnego spaceru. Tę książkę się smakuje, odkrywając kolejne warstwy spojrzenia na życie, na jego sens i cel. W tle, w łagodny sposób, odbija się blask Tego, który to życie daje, podtrzymuje i chce obdarowywać szczęściem. Ta nienarzucająca się forma jest zaproszeniem dla czytelnika do własnych refleksji i rozpoznawania osobistych poruszeń.
W sobotę 12 czerwca 2021 roku, odbyło się pożegnanie VI rocznika, kończącego studia w Akademii Katolickiej w Warszawie. Byli na nim obecni również przedstawiciele ubiegłorocznych absolwentów, którzy rok temu z powodu pandemii nie mogli urządzić podobnego spotkania. Studenci poprosili o Mszę św., którą sprawował Rektor AKW, ks. prof. Krzysztof Pawlina, wraz z Dyrektorem Studiów Niestacjonarnych, redemptorystą, o. Markiem Kotyńskim. Dyrektor przywitał zgromadzonych, a Ksiądz Rektor wygłosił poruszającą homilię. Po liturgii, w holu Akademii odbyło się spotkanie towarzyskie przy stole zastawionym wybornymi ciastami, przygotowanymi przez studentów. Na wstępie złożyli oni gorące podziękowania Rektorowi, wykładowcom oraz całej kadrze uczelni za możliwość studiów teologicznych i serdeczną troskę o studentów oraz życzenia, a także wręczyli kwiaty.
Każdego roku, pod koniec drugiego semestru, odbywa się na naszej uczelni uroczystość nadania stopni naukowych. W tym roku ceremonia w kościele seminaryjnym przebiegała w mniej licznym gronie ze względu na pandemię. Dyplomy wręczył Rektor AKW ks. prof. Krzysztof Pawlina, w obecności m.in. rektora seminarium ks. dra Wojciecha Bartkowicza oraz przedstawiciela Senatu ks. prof. Marka Starowieyskiego. – Uczelnia przystawiła pieczęć na waszych dyplomach – mówił w wystąpieniu inauguracyjnym Rektor AKW. – Chrystus wycisnął pieczęć na waszych sercach. Waszym zadaniem jest dobrze wykorzystać otrzymaną wiedzę i formację, dobrze głosić Chrystusa, dobrze odnajdywać ludzi, do których Bóg nas posyła i dobrze prowadzić ich do nieba. W ten sposób żadna z tych pieczęci nigdy się nie zatrze, ale zawsze będzie wskazywała na waszą tożsamość ucznia Jezusa.
Akademia Katolicka w Warszawie to uczelnia teologiczna, gdzie poznaje się Boga, uczy się Nim żyć, i która przygotowuje do służby Bogu w Kościele – mówi ks. prof. Krzysztof Pawlina, rektor AKW. 
Temat relacji prawa do moralności pojawia się we współczesnej debacie publicznej wyjątkowo wyraziście. Czy prawo stanowione powinno odzwierciedlać określoną tradycję i praktykę moralną? Jeśli tak, to którą? Wszak w społeczeństwach pluralistycznych nie tylko potencjalnie, ale i realnie mamy do czynienia z wielką różnorodnością przekonań również w kwestiach moralnych. A może prawo stanowione ma mieć zupełnie inną funkcję i nie tyle winno opierać się na określonej moralności, ale raczej spełniać rolę swoistego „policjanta” na skrzyżowaniu różnych systemów moralnych przyjmowanych przez społeczności wchodzące w skład państwa rządzonego prawami liberalnej demokracji? Czy prawo może i powinno spełniać funkcje wychowawcze? Te i podobne pytania, nawet jeśli niewyartykułowane w dostatecznie precyzyjny sposób, pojawiają się wręcz na ulicach naszych miast, przez które przechodzą kolejne demonstracje.
